یک فیلم، یک شات، یک موسیقی - 7 - Public Enemies

نام فیلم: Public Enemies
سال تولید: 2009
کارگردان: Michael Mann
آهنگساز: Elliot Goldenthal

جان دلینجر در سینمای تاریک، آگاه و غافل از مرگِ چند قدمی، به تماشای فیلمی نشسته‌ است. این قهرمانِ مدرن پروروده شده، بسان من و تو عاشق شده، رقصیده، نوشیده و نگران قضاوت مردم ازعملکردش شده است آن هم در حالی که برخلاف من و تو بانک هم میزده و در این راه تعداد زیادی هم آدم کشته است.

او پیکره‌ی یک بانک زن حرفه‌ایِ صاحب سبک و با مرام را به خوبی به دوش کشیده است و آنقدر نقشش را خوب بازی کرده تا ما را متقاعد کند که حتی یک تبهکار حرفه‌ای هم می‌تواند آدم دوست داشتنی باشد. همان حسی که تا چند سال پیش بسیار غریب می‌نمود.

موسیقی فیلم با روزگاران متفاوت دلینجرِ ما به خوبی حس و حال عوض کرده و در هر گوشه‌ایی و محفلی به قواره‌ی تصاویر هنرنمایی کرده است.

در یکی از سکانس‌های پایانی فیلم پرده‌ی مکدر سینما، تبهکاری را (با بازی عمر شریف ) بر پیشخوان چشمان تبهکار فیلم ما گشوده است که محکوم به اعدام شده و درست در هنگامی که معشوقه‌اش از درجه‌داری خواهش میکند تا جلوی اعدام را بگیرد موسیقی این سکانس شروع به گویش میکند. دقیقا درست نوشته‌ام. موسیقی شروع به گویش میکند.

نت‌های منقطع تعدادی ویلون بر بستر یک ملودی پایه‌ی ارکستر، آمیزه‌ای از دلهره، خطر، انتظار و نگرانی بیننده‌ را با جان دلینجر در هم می‌آمیزد. موسیقی متن فیلم که قراراست فقط توسط تماشاگر فیلم شنیده شود و نه بازیگر، و اگر چنانچه تاثیرش را بر بازیگرفیلم عیان کند می‌باید که دلیل موجهی داشته باشد، نیاز به اِلِمانی دارد که وجه مشترکی را مابین حس‌های قهرمان داستان و مخاطب فیلم ایجاد کند. هم نوایی داستانِ پرده‌ی سینما با روایت فیلم Public Enemies در مورد نزدیک شدن لحظه‌ی مرگ قهرمان، همان ِاِلمان مناسب همسو شدن حس‌های جان دلینجر با مخاطب است.

بلکی، قهرمان داستان پرده‌ی سینما که از کمک دوستش برای اعدام نشدن با این جمله امتناع می‌ورزد: "می‌خواهی در حقم لطف کنی و کل زندگی منو بشونی توی زندان؟ لطفت اینه؟ نه متشکرم. بریم" بیینده را متقاعد می‌کند که جان دلینجر هم ترجیح میدهد که بمیرد تا باقی عمرش را در زندان بگذراند.

تضاد تصاویر آهسته با تندتر شدن ضربان موسیقی متن که به راحتی و زیبایی هر چه تمام تر ضربان قلب مخاطب را نیز تندتر میکند، گام به سمت روشن‌تر شدن ماجرا بر‌میدارد که انتهایی با نام مرگ را پیش‌گویی میکند. هر چه  ریتم موسیقی  فیلم تندتر شده، تصاویر لنگان لنگان جلو می‌روند. همه زیبایی این سکانس با اتمام موسیقی متن قبل از واقعه‌ی اصلی تکمیل میشود، تا صدای شلیک گلوله و افتادن جسد بر روی زمین بدون موسیقی  متن، محیطِ صوتی فیلم را به شکل عجیبی زیبا و هیجان انگیز کند.